Saturday, September 26, 2009

ಸಂಜೆಗವನ

[ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ]

ನಿನ್ನ ಹೆಗಲೊರಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಆ ಸಂಜೆ,
ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತೋ,ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದೆನೊ ತಿಳಿಯದು.
ನಿನ್ನ ಬೆವರ ಹನಿಯೋತುಂತುರು ಮಳೆಯೋ ಕಾಣದು.
ನಿನ್ನ ಸಂಗವೇ ಸುಂದರ ಕನಸು ಅದು.


ಕತ್ತಲೆ ಕರಗಿದಂತೆ ನಾವು ಹೊರಡಲು
ನಿನ್ನ ತುಂಟಾಟಕ್ಕೆ ನಕ್ಕು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಲು ನಾನು,
ಹಾ!ಪ್ರಿಯ!ಏನೋ ನಿನ್ನ ಆ ನಗು,
ಮರೆತುಹೋದೆ ನನ್ನನ್ನೇ,ಒಂದಾದೆ ಅ ನಗುವಿನಲಿ.

ಇರಬಹುದೇ ಲೋಕ ಪ್ರೀತಿಯಿರದೆ?
ಕ್ಷಣಗಳು ಯುಗಗಳೇ ಆದೀತು ಒಲವಿರದೆ!
ಈ ಕ್ಷಣ ಬರುವುದೇ ಮತ್ತೆ?ಹೇ ಒಲವೆ!
ಬಾ ಸವಿಯುವ ಈ ಕ್ಷಣವಾ!

ಹೇಳುವುದ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಸೋತಿಹೆ!
ಭಾಷೆಯದು ಸಾಲ್ವುದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ವರ್ಣಿಸುವುದಕೆ?
ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಯತ್ನವ ಮಾಡಿರುವೆ
ನಗದೇ ಎನ್ನ ಭಾವವ ಅರ್ಥೈಸಿಕೋ ಪ್ರಿಯ!

ಎಂದೂ ಇರಲಿ ಈ ಕ್ಷಣವೂ,
ಬೇಡ ಆ ಭಾವವಿರದ ಹೊರ ಜಗತ್ತು!
ಹೇ ಸಖ!ಕರೆದೊಯ್ಯಿ ಎನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಜಗವಾಗಿರುವೆಡೆಗೆ!
ತಾಳಲಾರೆ ಈ ಜಗದ ಜನರ ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯ!

ನಗುವೇ ಅಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ
ಮರುಳ ಮಾಡಿ ಆಚೆಗೇಕೆ
ಕರೆದೊಯ್ಯುವೆ ಎನ್ನ!
ಹಾ!ಕಹಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ!



Friday, September 4, 2009

ಅಕ್ಕ

ಇಂದಿರಾ ಇಂದು ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.೨ ವರ್ಷದ ಓದಿಗೆ.ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಅವಳು ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.ಆದರೆ ಈ ಸಲ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೋ ಬಲು ಬೇಜಾರಾಗ್ತಾ ಇದೆ.೨ ವರ್ಷದವರೆಗೂ ನನಗೆ ಸಂಜೆ ಅಂದರೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮ.ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸೂರ್ಯ ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ಕೊಡಲಿಕ್ಕೊಸ್ಕರ ಹೊರಟಿದೆ.ಈಗಿನ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸ ಬಹುದು ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ತಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಅವರ ಜೊತೆ ದೂರಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ.

ಅವಳು ಇದ್ದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತಾಡಿ,ರೇಗಿಸಿ,ಅವಳ ಕೈಲಿ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ತೃಪ್ತಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.ಪುಸ್ತಕ,ಸ್ನೇಹಿತರು,ತಿಂಡಿ-ತಿನಿಸು,ಹೀಗೆ ಸೂರ್ಯನಡಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಈಗ miss ಮಾಡ್ಕೊತೀನಿ.

ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹೋಗಬಾರದೆಂದಲ್ಲ.ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.Anyways,all the best ಇಂದಿರಾ.