Wednesday, January 14, 2009

ನೆನಪುಗಳು

ಕಾಡತ್ತೆ,ಎಂದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ನೆನಪು........

ನೆನಪು ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ ಅದನ್ನ.ಸವಿನೆನಪು,ಕಹಿನೆನಪು,ಏನೇ ಆಗಲೀ ಅಂತೂ ನೆನಪಂತೂ ಕಾಡತ್ತೆ.ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದಾಗ ಅದೊಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಗತಿ ಆಗುತ್ತದೆಂದು ಅಥವಾ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಸ್ನೇಹಿತರು,ಸ್ಕೂಲಿನ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು.ಹಾ!ನೆನಪುಗಳು ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತಿದೆ.ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳನ್ನು ಅವರ ಶಿಸ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿರಸ್ಕಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿ,ಹೌದು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅನಿಸಿರದಿದ್ದರೂ ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.ಒಂದು ತರಹದ ಪ್ರೀತಿ,ವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು.ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಕಾಲೇಜ್ ನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದೆವೋ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ದಾರಿ ನಮಗೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು.ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುವ ಗುರು,ನಮ್ಮನ್ನಆತ್ಮೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರು,ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರೂ ಹಾ!ಏಕೆ ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆಎಂದು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೋಪವಾಗಲಿ ಏನೊಂದೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ನಾವೂ ಕೂಡ ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಎಂದೂ ಮನಸ್ತಾಪಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಒಬ್ಬನ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಿತ್ತು ತಿಂದರೂ ಅವನಿಗಾಗಲಿ ನಮಗಾಗಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಸಂಕೋಚವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಈಗ ಮ್ಯಾನರಿಸಂ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಆ ನಿಕಟತನವೇ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದೆ.ಈಗ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಏಕೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋದು ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬನ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ಪ್ರಸಂಗವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾ ಎಂತಹ ಗತಿ ಬಂದಿದೆ ನಮಗೆಲ್ಲ.ಈಗ ಎಂತಹ ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರೂ ಸ್ಕೂಲಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ,ಆ ಮಟ್ಟಿನ ನಿಕಟತನ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಇನ್ನು ಗುರುಗಳನ್ತೂ ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳಂತೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.ಆ ನಗುಗಳು,ಮಾತು...ಹಾ!ಇನ್ನು ಏನೇನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.ಅದನ್ನ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?ನಮಗೆ ಆ ಸಂತೋಷ ತಿರುಗಿ ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆಯೇ?ಖಂಡಿತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಒಂಟಿ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಆ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ.ಆದರೆ ಈಗ,ಬೇಜಾರು,ಒಂಟಿ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬರುತ್ತವೆ.hehe ಬಾಳು ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಾರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ?ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೀಗೇನೆ?ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗನಿಸುತ್ತದೆಯೇ?ಅಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯವಿದೆಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ?ಸಮಯ ಬೇಡ,ವ್ಯವಧಾನ?ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದು ಯೋಚಿಸುವ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.ಆದರೆ,ಆದರೆ,ಓಹ್!ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ?ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತೆ.

ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ,ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಖುಶಿಪಟ್ಟಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಆಗುವ ಸಂತೋಷ ಎಲ್ಲೇ ಮೀರುತ್ತೆ.

ನೆನಪುಗಳು ಮಧುರ.ಆದರೆ,ಕಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.
.................................

Thursday, January 1, 2009

"ಕೋಪವೆಂಬುದು ಅನರ್ಥ ಸಾಧನ" ಆದರೆ......

ಕೋಪದಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ,ಆದರೆ ಕೋಪ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಸುಡುತ್ತದೆ,ಉರಿಯುತ್ತೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕೋಪದಿಂದ.ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮೌನವಿದ್ದಾಗ,ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾವುಕವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೋಪ ತರಿಸಿದ್ದಂತಹ ಹಿಂದಿನ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೇನೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ.ನಾವೇನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡದೆ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಮಾನಕರ ಸಂಗತಿ.ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಜನರು ಯಾಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯ.ಯಾರೋ ಆಡುವ ಮಾತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ,ಮನೆಯವರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಕಂಡರೆ,ನಮ್ಮ ಯಾವ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ,ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಳುಕನ್ನೇ ಹುಡುಕಿದರೆ,ಆಗ ಬರುವ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಎದುರಿಗಿರುವ ಏನನ್ನೋ ಒಡೆದು ಕೋಪಶಮನ ಮಾಡಿಕೋ ಬೇಕನಿಸುತ್ತೆ.ಆದರೆ,ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಬುದ್ಧಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.ಬದಲಾಗಿ,ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಸಲ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಆಗಲೇ,ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೋಪ ಇಳಿಯುತ್ತೆ.ಒಂದು ತರಹದ depression ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಎಷ್ಟೇ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗದು.ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೆ ಕೋಪ.ಕೆಲವು ಸಲ,ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗಿ ಅಳು ಬರುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.ದುಃಖವಾಗುತ್ತೆ.ಮನಸ್ಸು ಗಾಯಗೊಂಡಿರುತ್ತೆ.

ಕೋಪದಿಂದ ಆಗುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯ.ಆದರೆ,ಕೋಪ ಬಿಟ್ಟು ಇರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?ಕೋಪವಿಲ್ಲದೇ ಇರಬೇಕಾದರೆ,ಒಂದು,ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಗ ಬಿಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗಿರಬೇಕು,ಅಂದರೆ ನಿರ್ಮೋಹಿಯಾಗಿರಬೇಕು.ಆದರೆ ,ಈ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಕೋಪ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತೆ.

ಕೋಪದಿಂದ ಆಗದೇ ಇರುವಂಥದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.ಮನುಷ್ಯನ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಬುದ್ಧಿಯು ಓಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ,ಕೋಪ ಬಂದಾಗ.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ,ಕೋಪ ಮನುಷ್ಯ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷಿಗಳು.ಆದರೂ,ಮನುಷ್ಯ ಕೋಪವನ್ನು ಕೋಪದಿಂದಲೇ ದೂರ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೋಪವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ.ಆದರೆ,"ಕೋಪವೆಂಬುದು ಅನರ್ಥ ಸಾಧನ"........