Thursday, August 13, 2009

ಇಂದಿನ ಈ ದಿನದವರೆಗೂ....

ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಹಲವಾರು ದಿನಗಳೇ ಆಗಿ ಹೋದವು.ಬರೆಯಲು ಏನೊಂದೂ ತೋಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಹಾಗು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಈ ಬರೆಯದೇ ಇರುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ.ಕೆಲವು ಖುಶಿ ವಿಚಾರಗಳು,ಕೆಲವು ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳು.

ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆ ನಮ್ಮಮನೆಯ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯ ಜೀವನದ ಪಯಣ ನಡೆಸಲು ಹೊರಟರು.ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ತರದ ಸಂಪರ್ಕವೂ ಇಲ್ಲ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವ ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳು ನಡೆದಿವೆ.ಹಲವಾರು.ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ನನಗೊಂದು testimonial ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ.ನನಗೊಬ್ಬ ಗುರು ತರಹದ ಓಶೋ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ.ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ultimate ಗುರು ಅಂತ ನಾನೇನು ಒಪ್ಪಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಂಗೊಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸುವನಾಗಿದ್ದಾನೆ.ಅವನನ್ನು ಅರಿಯಲು,ಅವನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಡಲು ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಾನೆ.ಬಹುಪಾಲು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅವನ ಬಳಿ ಇದೆ.ಇದೊಂದು ನನಗೆ ಬಹು ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಸಂಗತಿ.ಮತ್ತೆ ಅವನ ಪ್ರವಚನದ ಸಂಗ್ರಹ ಆನ್ಲೈನ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.ಇದೂ ಒಂದು ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿ.ನಂತರದಲ್ಲಿ,remembering the shakti ಅನ್ನುವಂತಹ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಒಂದರ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು.ಅದರ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ,ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಯು.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್,ವಿ.ಸೆಲ್ವ ಗಣೇಶನ್,ಶಂಕರ್ ಮಹಾದೇವನ್ ಮುಂತಾದವರಿದ್ದಾರೆ.ಅದ್ಭುತ ಕಲಾವಿದರು ಇವರೆಲ್ಲ.ಈ ಬ್ಯಾಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅಕ್ಕನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ.ಅವರಿಷ್ಟು ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರದ ಸಂಗೀತಗಳ ಹಾಡನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೂ ಇತ್ತು.ತಕ್ಷಣ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಇವು ಚಿಕ್ಕವೇ ಆಗಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷ ದೊಡ್ದದಾದಂತಹದ ಒಂದು ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡಬಹುದು .ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಸಂತೋಷಗಳು ದೊಡ್ಡ ಗಾಯಗಳನ್ನು ವಾಸಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ.ಅದರಲ್ಲೂ ಸಂಗೀತದ ನಾದ ಖಂಡಿತವಾಗಲೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ ಎಂಬುವ ಭಾವನೆ ತರಿಸುತ್ತವೆ.ನನಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು,ಸಂಗೀತದ ಹುಚ್ಚು ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನೆಂದೋ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ.ಇವು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಯೋಚನೆ ನನಗಿಲ್ಲ.ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದಿನದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕೈಲಿರುವುದರಿಂದ ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಸಂತೋಷ,ದುಃಖ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

Friday, May 22, 2009

ಕಲ್ಪಿತ ಪ್ರಪಂಚ

ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಡನಾಟ,ಅದರಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ,ಹಾಗೆ ನಾನು ನನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪಿತ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಅಷ್ಟೆ ಸತ್ಯ.ನಾನು ಬರೆಯುವ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಕಲ್ಪಿತ ಪ್ರಪಂಚದ ಜೀವಂತ ಪಾತ್ರಗಳು.ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವನದ ಮುಖ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು.ಅವರೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರು.

ನನಗೆ ಬೇಸರವಾದಾಗ,ಅಳುವಾಗ,ನಗುವಾಗ,ಸಂತೋಷ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವವರು ಇವರು.ಸರ್ಪನ್,ಸುಖಾಂತ್,ಮನಸ್ವಿನಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು.ಇವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು.ಆದರೆ,ನನಗೆ ಇವರು ಅತಿಮುಖ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು.ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸದಾ ಆಲಿಸಲು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಇವರು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ,ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವರೂ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.ನನ್ನೊಡನೆ ನಾನು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು.ಅದರಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು ಸ್ಫುಟಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪು ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುತ್ತಾರೆ.ಅವರೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.ಆ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತೇನೆ.

ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ,ಎಂತಹ ತಂಗಾಳಿಯಂದರೆ ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತೇವವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವ ತಂಗಾಳಿ.ಆಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತವೆ.ಆಗ,ಅವುಗಳನ್ನ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಯಸುತ್ತದೆ ಬುಧ್ಧಿ.ಇದರ ಫಲವೇ ಕಲ್ಪಿತ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳು.ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಾನು outcaste ಅಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ.ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಲ್ಲನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ನನ್ನ ಕಲ್ಪಿತ ಪ್ರಪಂಚ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ.ನಾನು ಶ್ರೀಮಂತ.ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೊಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೊ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆದರೆ,ನಂಗೆ,ನಾನು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಕಾರಣ.

Wednesday, April 15, 2009

ಮಾತು ಮೌನ

ಇರಿಯುವ ಮಾತು ಕೊಲ್ಲುವ ಮೌನ.ಇದೆರಡರಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ?
ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ,ಕುಹಕ ಮಾತು..ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ?ಮಾತು,ಮೌನದಾಚೆ ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಇದೆಯೇ?
....

Thursday, April 9, 2009

ಸುಖಾಂತ್

[ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಾವಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಆಸೆ ಪಡಬಾರದೆಂದಲ್ಲ.ಹಾಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳು,ಆಸೆಗಳು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ.ಜೀವಂತವಾಗಿಡುತ್ತವೆ.ಜೀವನ ನೌಕೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.ನಾವು ಯಾರನ್ನೋ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ,ಮತ್ತ್ಯಾರನ್ನೋ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ.ಆದರೆ,ಯಾವುದನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳದೆ ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.ಕಾರಣಗಳು ಬಹಳ ಇರುತ್ತವೆ.ಆದರೆ,ಹೇಳಿಬಿಡುವುದೋ?ಬೇಡವೋ? ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ,ನಂತರ ಆಗುವ ಘಟನೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಿರುವುದಿಲ್ಲ.ಕೆಲವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ,ಕೆಲವನ್ನು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಹೇಳದೆ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತೇವೆ.ಏನೇ ಆದರೂ ಜೀವನ ಮುಂದುವರಿಯಲೆಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.]
*******
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಹೇ ಸುಖಾಂತ್!ಹೇಗಿದ್ದೀಯ?
ಸುಖಾಂತ್:ನಾನ್ ಆರಾಮ್.ನೀನ್ ಹೇಗಿದ್ದೀ?
ಮನಸ್ವಿನಿ:ನಾನ್ ಕೂಡ ಆರಾಮ್.So,ಏನಾಯ್ತು ನಿನ್ ಪ್ರೇಮ ವಿಷಯ?ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು?
ಸುಖಾಂತ್:ಏನಾಗತ್ತೆ?ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ.ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳೋಕ್ಕಂತೂ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ.Its too dangerous.
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಯಾಕೆ?ಅವಳೇನು ನಿನ್ನ ಕೊಲೆ ಮಾಡ್ತಾಳ?
ಸುಖಾಂತ್:ಛೆ!ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ,ನಂಗೇ ಮನಸಿಲ್ಲ.
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಯಾಕೆ?ನೀನವಳನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ವಾ?
ಸುಖಾಂತ್:ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ.ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದನ್ನ ಹೇಳೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ.ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ವಿವೇಚನೆ ಇರಬೇಕು ಆಲ್ವಾ?ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಪರಿಚಯವಾದ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ ಅಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ,ಅವಳಾದರೂ ಏನಂದು ಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಆಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಇವನೇನು ಹೀಗಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂದ್ಕೊಳಲ್ವಾ?
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋರೆಲ್ಲ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಪರಿಚಿತರಾಗಿರ್ತಾರ?
ಸುಖಾಂತ್:ಹೆಹೆ! ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ,ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮನಸಿರತ್ತೆ.
ಮನಸ್ವಿನಿ :ಅವಳ ಮನಸಲ್ಲೂ ಇರಬಹುದು.
ಸುಖಾಂತ್:ಹಾಗಂತ ನನಗನಿಸಲ್ಲ.ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಂಥಾ ಆಸಕ್ತಿ ಇರೋ ಹಾಗೆ ನಾ ಕಾಣೆ!
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಹಾಗಾದ್ರೆ,ಈಗೇನು ಮಾಡ್ತೀಯ?ಹೀಗೆ ಇರ್ತೀಯ?
ಸುಖಾಂತ್:ಮ್......ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಇರಬಹುದು.ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದು ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ.ಅದು ನಾವಂದುಕೊಂಡ್ವಿ ಅಂತ ತತ್ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಲಿಬಿದಬಾರದು.ಪ್ರೀತಿ ಆಟ ಅಲ್ಲ.ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಂದ್ರೆ ,ಯೋಚನಾ ರೀತಿ,ಸಿದ್ಧಾಂತ,ಜೀವನದ ಬಗೆಗೆ ಅವರ ಆಲೋಚನೆ,ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರತ್ತೆ.ಸೊ,ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಬರಿಯ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅಲ್ಲ.ಯಾರೋ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಅಂತ ಹೋಗಿ "ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ" ಅಂತ ಹೇಳೋದು ಮೂರ್ಖತನ.ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಭಾಗ.ಕೆಲವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ.ಕೆಲವರು ಮಾಡಲ್ಲ.ಹಾಗಂತ,ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ.ಅವರಿಗೆ ಬೇರೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಮನಸ್ವಿನಿ:ಮ್.....ಅಂದ್ರೂ,ಅವಳಿಗೆ ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ ನೋಡು,ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ?
ಸುಖಾಂತ್:ಇಲ್ಲಾ,ನನಗೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಬೇಸರ ಪಡಿಸೋದು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಳ ಸ್ನೇಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲ.I let it pass.ನನಗಾ ಒಂದು ಭಾವನೆ ಬಂದಿತ್ತು ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡ್ತೀನಿ.ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಾಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೆ.You see,life should move on at any cost.
manaswini:"..........."

Wednesday, January 14, 2009

ನೆನಪುಗಳು

ಕಾಡತ್ತೆ,ಎಂದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ನೆನಪು........

ನೆನಪು ಅಂತ ಕರೀತಾರೆ ಅದನ್ನ.ಸವಿನೆನಪು,ಕಹಿನೆನಪು,ಏನೇ ಆಗಲೀ ಅಂತೂ ನೆನಪಂತೂ ಕಾಡತ್ತೆ.ಆ ಘಟನೆ ನಡೆದಾಗ ಅದೊಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಗತಿ ಆಗುತ್ತದೆಂದು ಅಥವಾ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಸ್ನೇಹಿತರು,ಸ್ಕೂಲಿನ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು.ಹಾ!ನೆನಪುಗಳು ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತಿದೆ.ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳನ್ನು ಅವರ ಶಿಸ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ತಿರಸ್ಕಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೇಳಿ,ಹೌದು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅನಿಸಿರದಿದ್ದರೂ ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.ಒಂದು ತರಹದ ಪ್ರೀತಿ,ವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು.ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಕಾಲೇಜ್ ನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದೆವೋ ಅಂದಿನಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ದಾರಿ ನಮಗೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ಹೋಯಿತು.ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುವ ಗುರು,ನಮ್ಮನ್ನಆತ್ಮೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತರು,ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯರೂ ಹಾ!ಏಕೆ ಹೀಗೆ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡುತ್ತವೆಎಂದು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೋಪವಾಗಲಿ ಏನೊಂದೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ನಾವೂ ಕೂಡ ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಎಂದೂ ಮನಸ್ತಾಪಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಒಬ್ಬನ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಿತ್ತು ತಿಂದರೂ ಅವನಿಗಾಗಲಿ ನಮಗಾಗಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಸಂಕೋಚವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಈಗ ಮ್ಯಾನರಿಸಂ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಆ ನಿಕಟತನವೇ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದೆ.ಈಗ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಏಕೆ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋದು ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬನ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುವ ಪ್ರಸಂಗವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಹಾ ಎಂತಹ ಗತಿ ಬಂದಿದೆ ನಮಗೆಲ್ಲ.ಈಗ ಎಂತಹ ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರೂ ಸ್ಕೂಲಿನ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ,ಆ ಮಟ್ಟಿನ ನಿಕಟತನ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಇನ್ನು ಗುರುಗಳನ್ತೂ ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳಂತೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.ಆ ನಗುಗಳು,ಮಾತು...ಹಾ!ಇನ್ನು ಏನೇನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.ಅದನ್ನ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?ನಮಗೆ ಆ ಸಂತೋಷ ತಿರುಗಿ ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆಯೇ?ಖಂಡಿತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಒಂಟಿ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಆ ಪದದ ಅರ್ಥವೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ.ಆದರೆ ಈಗ,ಬೇಜಾರು,ಒಂಟಿ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬರುತ್ತವೆ.hehe ಬಾಳು ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯಾರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ?ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೀಗೇನೆ?ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗನಿಸುತ್ತದೆಯೇ?ಅಷ್ಟೊಂದು ಯೋಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯವಿದೆಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ?ಸಮಯ ಬೇಡ,ವ್ಯವಧಾನ?ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದು ಯೋಚಿಸುವ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.ಆದರೆ,ಆದರೆ,ಓಹ್!ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ?ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತೆ.

ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ.ಆದರೆ,ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಖುಶಿಪಟ್ಟಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಆಗುವ ಸಂತೋಷ ಎಲ್ಲೇ ಮೀರುತ್ತೆ.

ನೆನಪುಗಳು ಮಧುರ.ಆದರೆ,ಕಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.
.................................

Thursday, January 1, 2009

"ಕೋಪವೆಂಬುದು ಅನರ್ಥ ಸಾಧನ" ಆದರೆ......

ಕೋಪದಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ,ಆದರೆ ಕೋಪ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಸುಡುತ್ತದೆ,ಉರಿಯುತ್ತೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕೋಪದಿಂದ.ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮೌನವಿದ್ದಾಗ,ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾವುಕವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೋಪ ತರಿಸಿದ್ದಂತಹ ಹಿಂದಿನ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೇನೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ.ನಾವೇನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡದೆ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಮಾನಕರ ಸಂಗತಿ.ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಜನರು ಯಾಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯ.ಯಾರೋ ಆಡುವ ಮಾತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ,ಮನೆಯವರೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಕಂಡರೆ,ನಮ್ಮ ಯಾವ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ,ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಳುಕನ್ನೇ ಹುಡುಕಿದರೆ,ಆಗ ಬರುವ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಎದುರಿಗಿರುವ ಏನನ್ನೋ ಒಡೆದು ಕೋಪಶಮನ ಮಾಡಿಕೋ ಬೇಕನಿಸುತ್ತೆ.ಆದರೆ,ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಬುದ್ಧಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.ಬದಲಾಗಿ,ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಎರಡು-ಮೂರು ಸಲ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.ಆಗಲೇ,ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೋಪ ಇಳಿಯುತ್ತೆ.ಒಂದು ತರಹದ depression ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಎಷ್ಟೇ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗದು.ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೆ ಕೋಪ.ಕೆಲವು ಸಲ,ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಗಿ ಅಳು ಬರುವ ಹಾಗಾಗುತ್ತೆ.ದುಃಖವಾಗುತ್ತೆ.ಮನಸ್ಸು ಗಾಯಗೊಂಡಿರುತ್ತೆ.

ಕೋಪದಿಂದ ಆಗುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯ.ಆದರೆ,ಕೋಪ ಬಿಟ್ಟು ಇರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?ಕೋಪವಿಲ್ಲದೇ ಇರಬೇಕಾದರೆ,ಒಂದು,ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಗ ಬಿಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗಿರಬೇಕು,ಅಂದರೆ ನಿರ್ಮೋಹಿಯಾಗಿರಬೇಕು.ಆದರೆ ,ಈ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಕೋಪ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ಇರುತ್ತೆ.

ಕೋಪದಿಂದ ಆಗದೇ ಇರುವಂಥದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.ಮನುಷ್ಯನ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಬುದ್ಧಿಯು ಓಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ,ಕೋಪ ಬಂದಾಗ.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ,ಕೋಪ ಮನುಷ್ಯ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷಿಗಳು.ಆದರೂ,ಮನುಷ್ಯ ಕೋಪವನ್ನು ಕೋಪದಿಂದಲೇ ದೂರ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕೋಪವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲ.ಆದರೆ,"ಕೋಪವೆಂಬುದು ಅನರ್ಥ ಸಾಧನ"........

Monday, November 24, 2008

ಸಿಗದ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ.....

ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ,ಮೋಡಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತ,ಮಿಂಚಿನ ಕಣ್ಣಾ-ಮುಚ್ಚಾಲೆ. ಜನರು ಮಳೆಯಿಂದ ನೆನೆಯಬಾರದೆಂದು ಓಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಜನ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ,ಅವನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಆಗಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.ದಟ್ಟವಾದ,ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಕೂದಲು,ದಷ್ಟ ಪುಷ್ಟವಾದ ದೇಹ,ಆಳಿನಂಥ ಮೈಕಟ್ಟು,ಅಗಲವಾದ ಹಣೆ,ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂಥ ಹೊಳಪು,ವಿಶಾಲವಾದ ಎದೆ ಉಳ್ಳಂಥ ಸರ್ಪನ್ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ,ಯಾರಿಗಾದರಾಗಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ತಾನು ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡದೆ ಇದ್ದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರೂ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂದು,ಸರ್ಪನ್ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಜೀವನದ ಕಡೆ ಒಂದು ಸಲ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದ್ದ.ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಕವಿದಿತ್ತು.ಅವನ ಜೀವನದ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಂಕು ಕವಿದಿತ್ತು.ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಆಗಿತ್ತು.ಅದು ಓದಿಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ,ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದ ಅನ್ಯಾಯ.ಅವನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದಂಥದ್ದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.ಇದಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಾರಣ ಎಂಬುದೂ ಕೂಡ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.....

ಮಳೆ ಜೋರಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.ಜೋರಾಗಿ ಒಂದು ಹನಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.ಎಚ್ಚರನಾದವನಂತೆ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದ.ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು.ಮನೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಮಳೆ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ ಅಂದುಕೊಂಡ.ಎಂದಿಗೂ ತನ್ನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವನು ಅಂದು ಒಬ್ಬನೇ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ....ಒಬ್ಬನೇ,ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ....

ಸರ್ಪನ್ ಗೆ ಒಂದು ಅಳುಕು ಇದ್ದದ್ದು ಏನು ಎಂದರೆ ತನಗೆ ಯಾರೂ ಇಂಥದ್ದು ಮಾಡು ಇದು ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಇರಲಿಲ್ಲ.ಆಟವಾಗಲಿ,ಪಾಠವಾಗಲಿ ಅದೇನೇ ವಿಷಯವಾದರೂ ಕೂಡ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಪರಿಸರ ನೋಡಿಯೇ ಕಲಿತಿದ್ದ,ತಿಳಿದಿದ್ದ.ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿ ಇಂಥದ್ದು ಮಾಡಿ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇಂದ ಮುಂದುವರೆಯುತಿದ್ದ.ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸಂಗತಿಯಿತ್ತು ಅದೇನೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ಯಾರೂ ತನಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಂತವಾಗಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಲು ಕಲಿತಿದ್ದ.


ಕೊಂಚ ಜೋರಾಗಿ ಸಿಡಿಲು ಹೊಡೆಯಿತು.ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ,ಸರ್ಪನ್.ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆಯೇನೋ ಎಂದು ನೋಡಿದ.ಇಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ.ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡ.ಪೂರ್ತಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿದ್ದ.ಇನ್ನು ನಿಂತು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ.ಇನ್ನು ಒಂದು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದರೆ ಮನೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.ಸರ್ಪನ್,ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ನಿಂತವನಲ್ಲ.ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ.

ಆಜ್ಞೆ,ಸಲಹೆ......ಏಕೆ ಯಾರೂ ತನಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದಾಗಲು ಅಪ್ಪ ಗದರಿರಲಿಲ್ಲ.ತಾನು ಕಷ್ಟ ಪದಬಾರದಂತಲೋ,ಅಥವಾ ನೋಡಿ ತಿಳಿಯಲಿ ಅಂತ ಬಿಟ್ಟರೋ ಅಪ್ಪ ಎಂದು ಆಯ್ಕೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.ಅದೆಲ್ಲ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸು ಚಿಕ್ಕದು.ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು,ಅಪ್ಪ ಎಂದುಕೊಂಡ.

ಮಿಂಚೊಂದು ಫಟಾರ್ ಎಂದು ಹೊಡೆಯಿತು..ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದಂತಾಗಿ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ.ಇಂದು ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.ತಾನೊಬ್ಬನೇ.ಅವತ್ತಿಗೆ,ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.ಅಂದು ಅವನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದ.ಕೊನೆ ಮಾತಂದಿದ್ದರು ಅಪ್ಪ,"ಕ್ಷಮಿಸು,ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಬೇಡ"ಅಂತ.ಆದರೆ,ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವ ನೋಡಿದ್ದ,ಸರ್ಪನ್.

ಹೀಗೆ,ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಪನ ಭಾವಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತ,ಸರ್ಪನ್.

ಮಳೆ ನಿಲ್ಲಿತು.ಸರ್ಪನ್,ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವುದನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.ಮುಂದೆ ಹೊರಡಲು ಅನುವಾದ.ಅವನು ಸಿಗದ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದ.....ಮುಂದೆ ಹೊರಟ ಉತ್ತರವುಳ್ಳ ಬಾಳನ್ನು ಬಾಳುವುದಕ್ಕೆ.....